ΦόρουμΦόρουμ  Το site μαςΤο site μας  ΗμερολόγιοΗμερολόγιο  Συχνές ΕρωτήσειςΣυχνές Ερωτήσεις  ΑναζήτησηΑναζήτηση  ΕγγραφήΕγγραφή  Σύνδεση  
Πείτε μας την γνώμη σας
polls & surveys
Share | 
 

 ΗΘΗ ΚΑΙ ΕΘΙΜΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΖΩΗ

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Go down 
ΣυγγραφέαςΜήνυμα
vicky



Αριθμός μηνυμάτων: 133
Βαθμοί: 179
Ημερομηνία εγγραφής: 02/01/2010
Ηλικία: 42
Τόπος: Διδυμότειχο

ΔημοσίευσηΘέμα: ΗΘΗ ΚΑΙ ΕΘΙΜΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΖΩΗ   02.01.10 23:37

Ήθη κα έθιμα σχετικά με την αγροτική ζωή

Οικονομική βάση των κατοίκων του χωριού ήταν, η γεωργία. Η καλλιέργεια των αγρών και ιδίως των χέρσων, παλιότερα γινόταν με τα πλούκια (είδος αρότρου που το έσερναν τέσσερα ή και πέντε ζευγάρια βόδια). Η σπορά γινόταν με το αλέτρι


(ξύλινο άροτρο). Καλλιεργούμενα φυτά ήταν το σιτάρι, η τσιαβδάρα (σίκαλη), το κριθάρι, η καπούλτζια (βρίζα), το καλαμπόκι, τα ρεβίθια, οι φακές, τα φασόλια, το σησάμι, τα μποστανικά κ.α.
Ήταν άγνωστα η μηδική και ο βίκος, καθώς και όλες οι εξευγενισμένες ποικιλίες των σιτηρών και του αραβόσιτου.
Την άνοιξη οπότε οι γεωργοί έπρεπε να βγουν στα χωράφια τους καταλάβαιναν αν το έδαφος έγινε πλέον κατάλληλο για σπορά με τον εξής τρόπο έκαναν με το αλέτρι ένα αυλάκι στο χωράφι, βγάζανε το βρακί τους και καθότανε μέσα στο αυλάκι. Αν δεν κρύωνε ο πισινός τους ήταν σημάδι ότι η γη είναι κατάλληλη για σπορά. Αν όμως κρύωνε ήταν σημάδι ότι έπρεπε να περιμένουν ακόμα.
Το Φθινόπωρο πριν αρχίσουν να σπέρνουν, έπρεπε να κάνουν αγιασμό. Την ημέρα δε που έβγαινε ο πρώτος σπόρος, οι γυναίκες δεν δανείζανε ούτε ψωμί στη γειτονιά.
Την πρώτη Φεβρουαρίου κάθε χρόνο, γιορτή του Αγίου Τρύφωνα, γινόταν αγιασμός των σπαρτών. Έπαιρναν οι γυναίκες αγιασμό σε ένα μπουκαλάκι και τον έριχναν στα χωράφια.
Στη λαική μας παράδοση ο άγιος Τρύφωνας τιμάται κυρίως ως προστάτης της γεωργίας ,ειδικότερα της αμπελουργίας και γενικότερα της βλάστησης.
Ο Μεγαλομάρτυρας Άγιος Τρύφωνας καταγόταν από τη Λάμψακο της Μυσίας και μαρτύρησε στη Νίκαια της Βιθυνίας το 251 μ.Χ. (με αποκεφάλιση). Τα λείψανα του αγίου μεταφέρθηκαν πρώτα στην Κωνσταντινούπολη και

αργότερα στη Ρώμη, στο ναό του Αγίου Πνεύματος.
Η μνήμη του γιορτάζεται την 1η Φεβρουαρίου, ενώ οι Δυτικοί τη γιορτάζουν στις 10 Νοεμβρίου. Η λατρεία του αγίου άκμαζε στην Κωνσταντινούπολη τον 6ο μ.Χ αιώνα.
Υπάρχουν πολλές δημώδεις παραδόσεις που παρουσιάζουν τον άγιο Τρύφωνα τιμωρό ασεβών γεωργών, αλλά και τον ίδιο τον άγιο να τιμωρείται, λόγω ασέβειας προς την Παναγία, με αποκοπή της μύτης του.
Οι κάτοικοι των χωριών της Θράκης πιστεύουν στη δεύτρη παράδοση και με ευκολία διηγούνται το περιστατικό με την αδερφή του αγίου, σύμφωνα με το οποίο έγιναν χριστιανοί τα δύο αδέρφια.
«Κάποτε η αδερφή του αγίου Τρύφωνα συνάντησε στο δρόμο την Παναγία, που κρατούσε στην αγκαλιά της τον Χριστό, σαράντα ημερών μωρό. Αφού την χαιρέτησε, η Παναγία τόνισε το ατύχημα που θα συνέβαινε στον αδερφό της ,ότι, δηλαδή, θα ’κοβε τη μύτη του την ώρα που θα ’κλάδευε το αμπέλι. Γι’αυτό της σύστησε να πάει γρήγορα στο χωράφι , αφού

πρώτα κάψει δέρμα από το παπούτσι της, και τη στάχτη να τη χρησιμοποιήσει ως γιατροσόφι στην πληγή. Ετσι κι εγινε . Η αδερφή του τρέχει γρήγορα στο αμπέλι τους και βρίσκει τον Τρύφωνα να κλαδεύει το αμπέλι, σώος. Του αναφέρει το περιστατικό της συνάντησής της με την Παναγία, αλλά αυτός της απαντά πως ξέρει πολύ καλά τη δουλειά του και μάλιστα το κλάδεμα. Και τότε ξαφνικά κόβει τη μύτη του. Αμέσως η αδερφή του τοποθετεί το γιατροσόφι, που είχε ήδη ετοιμάσει, κι έτσι η μύτη του θεραπεύτηκε»
Σε καμιά άλλη περιοχή της Θράκης δεν ήταν τόσο ανεπτυγμένη η καλλιέργεια του αμπελιού όσο στην περιοχή της Στενημάχου. Το φύτεμα των κλημάτων γινόταν πάντα με καινούργιο φεγγάρι και με ευχές, όπως: «με το καλό”.” Καλό πιάσιμο”.” Ο Αη-Τρύφωνας να βοηθάεi».
Το κλάδεμα ποτέ δεν άρχιζε πριν από τη γιορτή του Αγίου. Μάλιστα το πρώτο κλάδεμα γινότανε ομαδικά ,μετά τη θεία λειτουργία, με πανηγυρικό τρόπο. Ο δρόμος από την εκκλησία ως το παρεκκλήσι του Αγίου Τρύφωνα στολιζότανε με αψίδες και με πράσινες

γιρλάντες, στις οποίες κρεμούσαν κληματόβεργες με τα τσαμπιά ξερών σταφυλιών, που τα διατηρούσαν γι’αυτό το σκοπό. Το απόγευμα φούντωνε το πανηγύρι με χορούς, φαγοπότι και αγώνες διαφόρων μορφών, όπως : πάλης, ιππασίας και κρασοποιίας.
Το πρωί της γιορτής οι αμπελουργοί πήγαιναν στην εκκλησία και στο τέλος της θείας λειτουργίας έπαιρναν τον αγιασμό που είχε τελέσει ο ιερέας τη μέρα εκείνη.
Όταν σχολούσε η εκκλησιά, πήγαιναν όλοι στα σπίτια τους, αλλάζαν φορεσιές και αφού έπαιρναν τα απαραίτητα αμπελουργικά εργαλεία, ξεκινούσαν για τα χωράφια τους. Παρέες-παρέες έφταναν στ’αμπέλια και ο καθένας τραβούσε μόνος του για το δικό του. Εριχνε σε τρία διαφορετικά σημεία λίγο αγιασμό, για να φέρει ευεργετικά αποτελέσματα στα κλήματα και στη σοδειά. Δεν έλειπαν βέβαια τα πειράγματα και τα ευτράπελα μεταξύ των αμπελουργών.
Κατόπιν συγκεντρώνονταν όλοι σ ‘ ένα αμπέλι και άναβαν φωτιές. Εδώ θα έψηναν μπριζόλες και λουκάνικα .Θα έτρωγαν αλλά και θα έπιναν. Με τις τσότρες να είναι συνεχώς κολλημένες στα χείλη τους

έπιναν και τραγουδούσαν. Στη συνέχεια θα πήγαιναν και στα υπόλοιπα χωράφια, για να ρίξουν αγιασμό και σ’ αυτά.
Στις 18 Δεκεμβρίου κάθε χρόνο, γιορτή του Αγίου Μόδεστου, γιορτή των γεωργών, γίνεται αρτοκλασία στην εκκλησία.
Την Κυριακή των Νηστειών, Κυριακή της Σταυροπροσκύνησης, εποχή που το έδαφος ζεσταίνεται πλέον
και τα φυτά αναπτύσσονται γρήγορα, λένε ότι τα σπαρτά προσκυνούν τη γη και μετά σηκώνονται στο καλάμι.
Κατά το θέρος, ημέρα κατά την οποία θα θερίζανε το πρώτο δεμάτι κριθαριού ήταν εποχιακό όριο, αυτή την ημέρα επιτρεπόταν στους γεωργούς να κατεβάσουν τα ζώα τους στον κάμπο.
Κατά το θερισμό ο άνδρας ήταν στραγουμάνος, πήγαινε μπροστά δηλαδή απ’ τους άλλους, ενώ η γυναίκα έκανε διματικό. Το βράδυ όταν θα έφευγαν, αν δεν
τέλειωνε το χωράφι που θέριζαν, έφτιαναν ένα σταυρό με το διματικό και το άφηναν κοντά στο αθέριστο χωράφι.
Ο αλωνισμός γινόταν με δοκάνες. Οι ήταν χοντρά σανίδια (0,06μ. πάχος, 0,80μ. πλάτος και 105 – 2μ. μήκος) με σφηνωμένες, στο κάτω μέρος, κοφτερές πέτρες γρανίτη για να κόβει την καλαμιά του σιταριού. Τις έσερναν βόδια ή άλογα .
Όταν λιάνιζε καλά η καλαμιά, μάζευαν με τις ζκραμπούλες το λαμνί μέσα στο αλώνι και έπειτα το λίχνιζαν με το λιχνιστήρι, αν φυσικά φυσούσε αέρας. Αν δε φυσούσε περίμεναν και μια και δυο μέρες μέχρι να
φυσήξει. Το σιτάρι που βγάζανε το μετρούσαν με τα κιλά. Το κιλό ήταν 4 σνίκια. Το σνίκι ήταν ένα μεταλλικό δοχείο σχήματος κυλίνδρου και χωρούσε 6 οκάδες. Έτσι ένα κιλό σιτάρι ζύγιζε 24 οκάδες.


Το άλεσμα των δημητριακών γινότανε παλιότερα με τους υδρόμυλους και ανεμόμυλους. Επειδή τα αλέσματα ήταν πολλά και οι μύλοι σχετικά λίγοι, οι χωρικοί απουσίαζαν και εβδομάδες ολόκληρες από τα σπίτια τους. Σε περίοδο φόβου ή όταν αργούσαν να αλέσουν στους μύλους, είχαν και τα χειλόμπρα ( χειρόμυλος), με τα οποία άλεθαν ως επί το πλείστον το πλιγούρι που ήταν και η βάση της διατροφής τους.
Επιστροφή στην κορυφή Go down
 

ΗΘΗ ΚΑΙ ΕΘΙΜΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΖΩΗ

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή 
Σελίδα 1 από 1

 Similar topics

-
» Σχετικά με το Live Streaming
» Αποριες, προτασεις αλλα και προβληματα σχετικα με το φορουμ.

Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτήΔεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
Τα Δίδυμα Τείχη|Αρχική :: -